pathetic? whatever.

awak di klcc, having fun.


saya di rumah, menangis kesakitan.

bodoh bukan?
sakit, tuhan saja yang tahu.
i hate myself for not hating you.


sometimes i feel like i want to end this love-stuff right at this moment.
sebab apa yang saya dapat lebih banyak kesakitan daripada kebahagiaan.
kebahagiaan yang belum tentu yang sebenarnya ataupun palsu semata mata.

but i stick to my decision.
Allah Maha Mengetahui.

awak buatlah apa yang awak nak.
saya sudah tiada lagi bahagian dalam hidup awak.
cuma saya minta jangan layan saya seperti sampah,
yang tidak berguna lagi dan hanya menunggu masa untuk dimasukkan ke dalam tong sampah.

teringat satu mesej awak,
"saya mahu awak duduk dalam hati saya dan saya duduk dalam hati awak,
untuk selama lamanya, tak mahu keluar sampai bila bila".

i guess awak dah keluarkan saya daripada hati awak kan?
ok, i will do the same,
Allah bagilah aku kekuatan untuk melakukan semua ini.

p/s : buat masa sekarang ini, peneman setia saya ialah blog untuk meluahkan semua perasaan since i can't afford to call my friends, tisu, lagu sedih untuk membantu sepanjang proses melepaskan dia pergi dan teddy bear adik sebagai teman untuk dipeluk.
:)


maaf kalau awak terasa,
saya tiada teman, hanya blog ini sahaja.


i have to let you go now.
pergi, pergi jauh jauh.
jangan datang lagi.